Όταν επί Ενετοκρατίας το νησί καλλιεργείτο εντατικά με σιτηρά για τη διατροφή μέχρι και υπερτριπλάσιου του σημερινού πληθυσμού, λειτουργούσαν περισσότεροι από 80 ανεμόμυλοι, κατά τον ιστοριοδίφη της Τήνου Γ. Δώριζα, κτισμένοι από ντόπιες πέτρες. Κατ’ άλλους, ο αριθμός τους υπερέβαινε τους 100. αρκετοί από αυτούς συνέχιζαν ν’ αλέθουν μέχρι πριν σαράντα χρόνια.
Μόνο στις λοφοσειρές του Πύργου και των Ιστερνίων λειτουργούσαν 25 ανεμόμυλοι. Επίσης, λειτουργούσαν 30 περίπου νερόμυλοι σε τοποθεσίες όπου υπήρχε άφθονο νερό.
Μέχρι πριν λίγα χρόνια λειτουργούσε τακτικά μόνο ο μύλος του Κοσμά Αλμπέρτη κοντά στο χωριό Κάμπος και σπανιότερα άλλος ένας στο Σκαλάδο.
Στο νέο δρόμο από την πόλη προς τα χωριά (δρόμος Τριποτάμου) έχει πρόσφατα αναπαλαιωθεί ένας μύλος που δεσπόζει της πόλης χωρίς, όμως να λειτουργεί.
Το επάγγελμα του μυλωνά ήταν συνήθως κληρονομικό. Οι ιδιοκτήτες των ανεμομύλων θεωρούνται οι καλύτεροι εμπειρικοί μετεωρολόγοι, καθώς είχαν σωρεύσει πείρα αιώνων στην τοπική πρόγνωση του καιρού. Κατά τη διάρκεια του Β.- Παγκοσμίου Πολέμου, οι μυλωνάδες του νησιού προσέφεραν με κίνδυνο της ζωής τους σημαντικές υπηρεσίες στον πληθυσμό που υπέφερε από την πείνα, αλέθοντας κρυφά τη νύκτα για τις ανάγκες των κατοίκων.
Από πρόσφατη επιστημονική εργασία (των Ζ. Βάου και Στ. Νομικού) προκύπτει ότι η Τήνος διέθετε τους περισσότερους ανεμόμυλους των Κυκλάδων. Συγκροτήματα ανεμόμυλων συναντάμε στις περιοχές Υστερνίων, Πανόρμου, Αγιάς, Καλλονής και λιγότερους στις περιοχές της Κώμης, του Κάμπου, του Σκαλάδου, της Στενής και της Χώρας.