Ο Τηνιακός ήταν ανέκαθεν γεωργός. Δύσκολα μπορεί κάποιος να εντοπίσει τμήμα γης που ο Τηνιακός δεν προσπάθησε κάποτε να καλλιεργήσει ή γενικότερα να αξιοποιήσει. Ακόμη και στα πιο απομακρυσμένα και δύσβατα μέρη συναντάμε τις «πεζούλες» που, συγκρατώντας το λιγοστό χώμα, δημιουργούν κλιμακωτά χωράφια (σκαλιά). Η αφθονία άλλωστε των ντόπιων υλικών (σχιστόλιθου, γρανίτη) διευκόλυνε την κατασκευή τους με λίγα έξοδα, σε μια εποχή που ο εργάτης δούλευε από το ξημέρωμα μέχρι το σούρουπο χωρίς υπερωρίες και πενθήμερα… η κατασκευή πέτρινων αντιστηριγμάτων για τη δημιουργία καλλιεργήσιμου εδάφους και την προστασία του από τη διάβρωση είναι βέβαια πολύ παλαιά πρακτική στον ευρύτερο γεωγραφικό χώρο. Όμως, το μέγεθος της προσπάθειας του χθεσινού Τηνιακού να κάνει την άγονη γη του καλλιεργήσιμη, εντυπωσιάζει όχι μόνο αυτόν που διατρέχει το νησί στις απομακρυσμένες περιοχές του, αλλά και εκείνον που απλώς εισδύει στο εσωτερικό του με μια βιαστική επίσκεψη.

Ο σύγχρονος αστός, ο κάτοικος της πρωτεύουσας του νησιού, έχει διατηρήσει αυτή την αγάπη για τις γεωργικές ασχολίες. Είναι σήμερα συνηθισμένο φαινόμενο ο έμπορος, ο υπάλληλος, ο επαγγελματίας της πόλεως να διατηρεί είτε κοντά στην πόλη είτε στο χωριό της καταγωγής του ένα κομμάτι γης: άλλος φυτεύει εκεί κηπευτικά, άλλος αμπέλια για να φτιάξει κάθε χρόνο το δικό του κρασί και ρακί με παραδοσιακό τρόπο, άλλος για να έχει το δικό του κρέας από κουνέλια και κότες, άλλος, τέλος, για να θρέψει εκεί το χοίρο της οικογενείας του…Πολλοί διατηρούν τα πατρικά κτήματα στα χωριά: ενοικιάζουν τα περισσότερα, μαζεύουν λάδι από οικογενειακά ελαιόδεντρα ή τρέφουν μελίσσια τόσα, όσα μπορούν να φροντίσουν παράλληλα με την κύρια επαγγελματική δραστηριότητά τους. Μερικοί διατηρούν την αγελάδα ή την κατσίκα τους, που τους παρέχουν φρέσκο γάλα για προσωπική κατανάλωση, αλλά και για την παρασκευή του οικογενειακού τυριού…

Ο Τηνιακός των χωριών συνεχίζει τη σκληρή αγροτική εργασία των προγόνων του. Σηκώνεται πολύ πρωί, μόλις φέξει, για να πάει να αρμέξει τα ζώα του. Φέρνει στο χωριό το γάλα που προορίζεται για το σπίτι του, ενώ αφήνει μέσα σε μεγάλα, μεταλλικά, σκεπασμένα δοχεία, σε προκαθορισμένα σημεία του επαρχιακού δρόμου, το περίσσευμα για να το μεταφέρει το αυτοκίνητο της Ενώσεως Γεωργικών Συνεταιρισμών στο τυροκομείο.

Καθημερινές φροντίδες απαιτούν οι αγελάδες και τα μοσχαράκια, οι χοίροι, τα κουνέλια, οι κότες. Λιγότερο μπελά έχουν τα περιστέρια. Σποροφάγα πουλιά, τρέφονται κυρίως με κριθάρι, καλαμπόκι, αμπελοφάσουλα κ.λ.π. είδη που καλλιεργούνται στο νησί και τους είναι προσιτά κατά την καλοκαιρινή τους ελεύθερη βοσκή. Από το Νοέμβριο έως το Μάριο, όμως τα περιστέρια θέλουν περισσότερη φροντίδα, γιατί δεν βρίσκουν τροφή. Συνήθως ο ιδιοκτήτης τους τα ταΐζει, τότε, δυο φορές την εβδομάδα και ο χρόνος που τους αφιερώνει μπορεί να φτάσει τις δυο ώρες. Υπάρχουν, όμως, περιστερεώνες όπου η περιποίηση είναι πιο συχνή μερικές φορές και καθημερινή, εφόσον βρίσκονται κοντά στα σπίτια των ιδιοκτητών τους. Όπως, άλλωστε , ο χωρικός καθαρίζει τους σταύλους των ζώων του και το κοτέτσι, έτσι πρέπει να καθαρίζει και τον περιστερεώνα καίγοντας φρύγανα, ασβεστώνοντάς τον ή χρησιμοποιώντας παρασιτοκτόνα. Η μέρινμα για τα ζώα, τη διατροφή τους, την υγεία τους, την προφύλαξή τους πρέπει να είναι συνεχής. Το ίδιο συμβαίνει και με τα περιστέρια, στα οποία επιτίθενται φίδια, ποντικοί, γάτες, γεράκια και κοράκια.